Cyfryzacja kolei wkracza w fazę o większym znaczeniu komercyjnym, a firma SCI Verkehr twierdzi , że sektor ten odchodzi od rozproszonych projektów pilotażowych na rzecz rozwiązań, które mogą przynieść wymierne korzyści w zakresie przepustowości, wydajności i utrzymania.
W swoim najnowszym badaniu zatytułowanym „Rozwiązania cyfrowe w sektorze kolejowym do 2026 r.: potencjał rynkowy i perspektywy” firma SCI Verkehr przewiduje, że w latach 2025–2035 światowy rynek cyfrowych rozwiązań kolejowych będzie rósł w tempie 6,9% rocznie. Firma konsultingowa zwraca również uwagę na znaczne różnice regionalne, wskazując, że niektóre regiony Azji wyprzedzają już Europę pod względem wdrażania cyfrowych produktów kolejowych.
Jedną z najbardziej wymownych danych zawartych w badaniu jest stosunkowo niski obecny stopień upowszechnienia systemu ETCS w Europie: zgodnie z wykresem opublikowanym wraz z komunikatem, jedynie 9% europejskich linii kolejowych jest obecnie wyposażonych w system ETCS.
SCI Verkehr dzieli obecny rynek na trzy główne obszary technologiczne: rozwiązania sterowania na poziomie systemu, takie jak ETCS, cyfrowe sterowanie pociągiem, ATO i FRMCS; narzędzia do analizy danych i przetwarzania informacji, w tym sztuczna inteligencja, analityka, cyfrowe bliźniaki i dane w czasie rzeczywistym; oraz aplikacje do zarządzania zasobami i operacjami, takie jak konserwacja predykcyjna, zdalna diagnostyka i automatyczne kontrole.
Firma wyciąga trzy główne wnioski. Po pierwsze, rozwiązania cyfrowe są coraz częściej postrzegane jako sposób na zwiększenie przepustowości bez konieczności polegania wyłącznie na nowej infrastrukturze. Po drugie, wiele rynków kolejowych nadal znajduje się na wczesnym etapie rozwoju, a ich rozwój hamują rozdrobnione systemy, długie cykle inwestycyjne oraz złożoność regulacji. Po trzecie, rynek odchodzi od samodzielnych narzędzi na rzecz zintegrowanych rozwiązań opartych na platformach, łączących planowanie, eksploatację i utrzymanie ruchu.
W przypadku sektora kolejowego przesłanie jest jasne: cyfryzacja nie jest już kwestią drugorzędną, lecz staje się coraz ważniejszym elementem strategii, dzięki której operatorzy i zarządcy infrastruktury będą w stanie sprostać rosnącemu zapotrzebowaniu, starzejącym się zasobom oraz coraz większej presji kosztowej w nadchodzących latach.
