78-stronicowa propozycja, sporządzona w kwietniu 2026 r. i opracowana przez Fabiána Figueroę pod auspicjami Instituto Ferroviario de Chile, określa cele, docelowe udziały poszczególnych rodzajów transportu oraz reformy w zakresie zarządzania, które mają zostać wdrożone do 2050 r.
Strategia zakłada zwiększenie nakładów na kolej z 4% do co najmniej 16% całkowitych wydatków na infrastrukturę, a także podwyższenie rocznych wydatków na kolej z 0,06% PKB do poziomu od 0,10% do 0,40%, zgodnie z wytycznymi OECD. Proponuje się, aby łączne nakłady na infrastrukturę przekraczały 4% PKB, przy docelowym poziomie 6,5%.
Cele w zakresie transportu towarowego: 30% udział transportu portowego w strukturze transportu, wzrost transportu kombinowanego
W odniesieniu do transportu towarowego w dokumencie wyznaczono cel przeniesienia około 50% tonokilometrów brutto na środki transportu o wysokiej wydajności, w tym transport kolejowy i kabotaż morski, oraz osiągnięcia co najmniej 30-procentowego udziału transportu kolejowego w tonach netto przeładowywanych w portach państwowych.
W dokumencie tym priorytetowo traktuje się również rozwój transportu kombinowanego kolejowo-drogowego, wskazując na różnice w kosztach wynoszące od pięciu do ośmiu razy na tonokilometr na korzyść kolei na odcinkach głównych linii. Przykład modelowy zawarty w dokumencie pokazuje, że na korytarzu o długości 1000 km transport kolejowy przy stawce 16 CLP za tonę-km kosztowałby 16 000 CLP za tonę w porównaniu z 100 000 CLP w przypadku transportu ciężarówkami, co oznacza oszczędności sięgające nawet 84%; rozwiązanie łączone obejmujące 800 km transportu kolejowego i 200 km transportu drogowego obniżyłoby koszty o 67% w porównaniu z transportem wyłącznie drogowym.
W strategii zaproponowano ponadto uruchomienie co najmniej dwóch międzynarodowych połączeń realizowanych w całości koleją do 2050 r., z zastrzeżeniem umów dwustronnych i ustaleń dotyczących finansowania.
Cele dotyczące przewozów pasażerskich: korytarz o wysokim standardzie o długości 600 km
W odniesieniu do transportu pasażerskiego strategia zakłada osiągnięcie co najmniej 16-procentowego udziału w rynku transportu kolejowego w ruchu miejskim (metro, tramwaj lub kolejka linowa) oraz 16-procentowego udziału w ruchu podmiejskim w aglomeracjach liczących ponad 400 000 mieszkańców, w tym w Antofagasta, La Serena–Coquimbo, Valparaíso, Concepción i Temuco.
W aglomeracji Santiago w dokumencie tym określono docelowy łączny udział transportu kolejowego w ruchu miejskim i podmiejskim na poziomie zbliżonym do 50%.
Jednym z głównych propozycji w zakresie infrastruktury jest wybudowanie wysokiej klasy korytarza o długości około 600 km, łączącego Valparaíso, Santiago, Rancagua, Talca, Chillán i Concepción, obejmującego około 75% ludności kraju. Polityka ta zakłada zbadanie możliwości i ewentualne wdrożenie kolei dużych prędkości na tej osi do 2050 r., przy docelowym udziale transportu międzymiastowego wynoszącym co najmniej 30% i pożądanym poziomie zbliżonym do 50%.
Reforma zarządzania i zmiany w zakresie oceny
W wymiarze instytucjonalnym w propozycji zaleca się utworzenie Ministerstwa Mobilności i Infrastruktury Krytycznej, krajowego urzędu ds. kolei oraz mechanizmów planowania opartych na korytarzach. Jako przeszkodę wskazano obecne procedury oceny w ramach chilijskiego Krajowego Systemu Inwestycyjnego, zwracając uwagę, że projekty są oceniane indywidualnie, a nie na poziomie sieci, oraz że czynniki zewnętrzne, takie jak emisje i integracja terytorialna, nie są systematycznie uwzględniane.
Ramy polityczne opierają się na ośmiu kierunkach strategicznych, obejmujących kolej jako podstawę transportu publicznego, integrację z korytarzami logistycznymi, usługi o wysokiej jakości, modernizację instytucjonalną, nowe mechanizmy planowania i finansowania, infrastrukturę odporną na zagrożenia, integrację miejską oraz rozwój krajowego przemysłu kolejowego i umiejętności.
W dokumencie tym kolej uznano za infrastrukturę o znaczeniu krytycznym, a w perspektywie do 2050 r. przewidziano konieczność przeprowadzenia reformy regulacyjnej w ciągu trzech lat oraz wdrożenia zintegrowanych planów w ciągu pięciu lat od ich przyjęcia.
